حتی در این سن، “و یک بچه سه تا” همه چیز را تغییر می دهد


قرار نیست این اتفاق بیفتد مردی هم سن و سال من، شیرخشک بچه را گرم می‌کند، پوشک‌های کثیف را جدا می‌کند، دماغم را در حالی که آن‌ها را داخل کیسه می‌گذارم، نگه می‌دارد.

قرار نیست این اتفاق بیفتد نوزادی که ناله می‌کند، من او را روی شانه‌ام، درست بالای یک حوله کوچک بلند می‌کنم، و به پشتش ضربه می‌زنم تا جایی که او – با خوشحالی برای او، نه آنقدرها برای من – یک قله غاز بیرون زد.

قرار نیست این اتفاق بیفتد، اما برای همسرم و من، یک دختر بچه، با همه جیغ‌ها، جیغ‌ها، ناله‌ها، سکسکه‌ها، چشم‌های درشت، نفس‌های نرم و تکان دادن دست‌ها و پاهای یک نوزاد، این اتفاق می‌افتد. کسی که نمی داند چگونه به اینجا رسیده است و نمی داند چرا.

در اینجا چگونه و چرا: نام او Nadie است، و او را از روستایی خارج از Miragoane به یتیم خانه ای که در پورت او پرنس، هائیتی اداره می کنیم، آورده اند. به ما گفته شد که او در شش ماه اول زندگی‌اش کمی بیشتر از آب قند تغذیه کرده است. او فقط 7 پوند وزن داشت، بی حال بود، به سختی پاسخ می داد و ملتحمه داشت که پلک هایش را متورم می کرد و چشمانش را پر از مایع می کرد.

نادی در حالی که 6 ماهه در هائیتی بود، تنها 7 پوند وزن داشت و چشمانش تقریبا بسته بود زیرا از ورم ملتحمه رنج می برد.

نادی در حالی که 6 ماهه در هائیتی بود، تنها 7 پوند وزن داشت و چشمانش تقریبا بسته بود زیرا از ورم ملتحمه رنج می برد.

بلافاصله او را به بیمارستان بردیم، جایی که آزمایش خون سوءتغذیه و کم خونی را تأیید کرد. پس از مشورت با پزشکان در ایالات متحده، ما به این نتیجه رسیدیم که بهترین کار این است که او را برای چند ماه به اینجا برسانیم و سعی کنیم مشکلات جدی و بالقوه تهدید کننده زندگی او را برطرف کنیم.

اطلاعات بیشتر از میچ: حمله سلمان رشدی، خشونت ناگهانی، به احساس جدیدی از آسیب پذیری منجر می شود

این توضیح می دهد که چگونه او در میشیگان و خانه ما زندگی می کند.

همه چیزهای دیگر را توضیح نمی دهد.

نوزادی؟ در سن ما؟

مثل احساسی که من و همسرم به طور ناگهانی وقتی از خواب بیدار می شویم، اولین فکر این است که “حال بچه چطور است؟” مانند تبخیر ناگهانی زمان که ساعت ها به چهره فوق العاده رسا او خیره می شویم. مانند غرق شدن دایره لغات ما در یک سری جملات تکراری کودکانه، مانند «تو یک دختر بچه گرسنه ای، نه؟ آره! تو یک دختر بچه گرسنه ای، نه؟…»

صدای ما شبیه عروسک هایی است که دکمه صحبت کردنشان به طور دائم فشار داده شده است.

کسانی از شما که فرزند بزرگ کرده اید بدون شک این رفتار را می شناسید. برای ما، اولین است. اگرچه ما از زمان تصدی این یتیم خانه و مأموریت Have Faith هائیتی در سال 2010، بیش از 70 کودک را از طریق درهای آن نظارت کرده ایم، اما هرگز فرزندی به این جوانی نداشته ایم.

و هرگز در سنین ما. یادم می آید در کودکی از والدینم می پرسیدم که باید چند ساله باشی تا بچه دار شوی، و آنها گفتند که بچه های آنها در 20 سالگی است. من با سرکشی گفتم: “تا 30 سالگی صبر می کنم!”

کسی به 60 اشاره نکرد.

اما ما اکنون وارد آن دهه شده ایم که Huggies، بسته بندی و بازی، گرمکن بطری می خریم. ما اینجا هستیم، نادی را روی صندلی ماشین می بندیم، کمی سایه را از بالا می کشیم تا آفتاب او را وادار به انحراف و گریه نکند. ما اینجا هستیم که او را در مطب دکتر درآورده ایم، او را روی ترازو می گذاریم و به دنبال عددی بالاتر هستیم.

نادی، در حالی که به ورم ملتحمه مبتلا شده بود.

نادی، در حالی که به ورم ملتحمه مبتلا شده بود.

اتفاقا در مورد اون دکتر. من باید به یک پزشک مزارع بینگهام به نام مارتی لوینسون سلام کنم، که بدون یک نگاه به برنامه مشغله خود، بلافاصله موافقت کرد که وقتی نادی را از هائیتی به او ایمیل زدم، ببیند و از آن زمان بر بازگشت او نظارت داشته است. کارکنان او به معنای واقعی کلمه با صدای بلند تشویق می کنند زیرا وزن نادی از 7 پوند به 8 پوند به نزدیک به 10 پوند رسیده است.

کم خونی او با قطره آهن از بین رفته است. سطح خون او به محدوده طبیعی رسیده است. اندازه سر او (بنابراین مغز او) به طور چشمگیری افزایش یافته است. لوینسون او را “معجزه” می نامد.

اینجا بحثی نیست

واقعاً به یک روستا نیاز دارد …

این توضیح می‌دهد که چرا ما اکنون ساعت‌ها به مرور تلاش‌های نادی برای غلتیدن می‌پردازیم، یا به شکل‌های پلاستیکی کوچکی که از موبایل آویزان است، اشاره می‌کنیم، یا صداهایی ایجاد می‌کند تا لبخند بی‌دندانی را که چهره‌اش را روشن می‌کند و همه چهره‌ها به او نگاه می‌کنند، بیاوریم. .

کنجکاوی او ما را مجذوب خود می کند. چنگال کوچک او ما را مجذوب خود می کند. او خوابیدن ما را مجذوب می کند ما به سرعت به افرادی تبدیل شده‌ایم که بی‌پایان درباره «کودک» صحبت می‌کنند و تنها به لطف خانواده و دوستانمان است که به ما گفته نمی‌شود از قبل ساکت شویم.

در عوض، خانواده و دوستان ما به پرورش این معجزه کوچک پیوسته اند، او را در کنار ما تماشا کرده، غذا می دهند و تغییر می دهند. ساعت های بی شماری وقت گذاشتند. می خوابند دگرگونی جهان ما کامل، کامل و تقریباً آنی بوده است. در کمتر از یک ماه خانه تبدیل به مهد کودک شده است.

نادی، اکنون از ورم ملتحمه بهبود یافته است.

نادی، اکنون از ورم ملتحمه بهبود یافته است.

من نباید تعجب کنم. این هفته گذشته بیست و پنجمین سالگرد کتابی بود که من نوشتم به نام «سه‌شنبه‌ها با موری»، که باعث شد بخش‌هایی از آن مکالمات را با استاد قدیمی‌ام که در حال مرگ بر اثر ALS بود، دوباره بخوانم. در یکی از آنها از او پرسیدم که درباره بچه دار شدن به مردم چه می گوید (من در آن زمان در اواخر 30 سالگی بودم، تازه ازدواج کرده بودم) و موری گفت، در حالی که به کسی نمی گفت بچه داشته باشد یا نداشته باشد، او می گفت که هیچ تجربه دیگری وجود ندارد که بتواند جایگزین آن شود.

«اگر می‌خواهید مسئولیت کامل در قبال یک انسان دیگر را بدانید، و بدانید که چگونه به عمیق‌ترین شکل به دیگری عشق بورزید و با او پیوند برقرار کنید، این راهی است که این کار را انجام می‌دهید.

“و من نمی خواهم آن تجربه را از دست بدهم.”

اکنون، به لطف زمان‌بندی دیوانه‌کننده‌ی زندگی، ما در حال دریافت شکاف خود در آن هستیم. مهم نیست که این موقتی است، به مرور زمان، نادی به یتیم خانه برمی گردد و آنجا بزرگ می شود. مهم نیست که او مال ما نیست. من خیلی وقت پیش فهمیدم که عشق به کودکان ربطی به خون شما ندارد و همه چیز به قلب شما مربوط است.

او مال ما نیست، اما ما مال او هستیم، تماماً و فداکارانه، هر لحظه گو-گو، گا-گا، پوپ. قرار نیست این اتفاق بیفتد، نه در سن ما. اما ما چقدر خوشبختیم. این است.

با میچ آلبوم تماس بگیرید: [email protected] آخرین به‌روزرسانی‌های خیریه، کتاب‌ها و رویدادهای او را در MitchAlbom.com بررسی کنید. او را در توییتر دنبال کنید @mitchalbom.

این مقاله در ابتدا در دیترویت فری پرس منتشر شد: میچ آلبوم: حتی در این سن، “و یک کودک 3 می کند” همه چیز را تغییر می دهد.





منبع