گورهای بی نشان، یک «تاریخ زشت»: W.Va ایمنی مین را می سنجد


HAVACO، W.Va (AP) – گیاهان Mayapple در خاک غرق شده، جایی که اجساد خوابیده اند، جوانه می زنند، برگ های آنها مانند چترهای کوچک به قبرهای بی نشان پناه می دهند. محل دفن فراموش شده توسط مسیرهای لاستیک چهار چرخ در نزدیکی مسیری پر از بطری های دور ریخته شده و سایر زباله ها پوشانده شده است.

بیش از یک قرن رشد بیش از حد در این دامنه تپه ویرجینیای غربی، هر گونه اثری از قبرستانی که در محلی به عنوان مصر کوچک شناخته می‌شود، پاک کرده است، محل استراحت ده‌ها معدنچی زغال سنگ که در انفجار معدن در سال 1912 جان باختند. اکثر مردم ساکن در شهرستان مک داول – جامعه ای رو به کاهش که زمانی تولید کننده زغال سنگ پیشرو در جهان بود – از وجود این مکان اطلاعی ندارند.

اد ایوانز، یک قانونگذار ایالتی و معلم بازنشسته مدرسه دولتی در حالی که در یک روز بارانی تابستانی از زمین غرق شده کنار می‌رفت، گفت: «اینجا 80 نفر هستند که هیچ‌کس برای مدت طولانی و طولانی برای آنها دعا نکرده است.

برای ایوانز، محل دفن یادآور فداکاری های کارگرانی است که الهام بخش مقررات ایمنی بودند، زمانی که صنعت زغال سنگ در اوایل قرن بیستم به سرعت در حال گسترش بود، مرگبارترین دوران برای معدنچیان در تاریخ ایالات متحده. او گفت که اکنون در بحبوحه تلاش برای لغو مقررات با کاهش صنعت، بیش از هر زمان دیگری مهم است.

اکثریت جمهوری خواه ویرجینیای غربی در سال گذشته لایحه های متعددی را ارائه کرده است که در تلاش برای تقویت صنعت زغال سنگ در حال کاهش، حمایت از کارگران را حذف می کند، از جمله تعمیرات اساسی در آژانس دولتی که معادن زغال سنگ را بازرسی می کند.

این لایحه که قدرت ایالت را برای استناد به شرکت های زغال سنگ به دلیل شرایط کاری ناایمن سلب می کند، پس از آنکه نمایندگان اتحادیه ها و ده ها معدنچی برای شهادت علیه آن به کنگره آمدند و همچنین دموکرات هایی مانند ایوانز که مصر کوچک را در یک یادداشت از مصر کوچک به یاد آوردند، موفق نشد. سخنرانی 25 فوریه در صحن مجلس. در همان هفته، یک معدنچی هنگام کار در معدنی در شهرستان مک داول کشته شد.

ایوانز گفت که نگران این است که اکنون چه اتفاقی خواهد افتاد که بسیاری از مدافعان مقررات ایمنی معدن، از جمله خودش، در انتخابات 8 نوامبر شکست خوردند.

در حالتی که صنعت زغال سنگ به دلیل اقتصاد بازار و تغییر به سمت انرژی پاک تر به شدت کاهش یافته است، منافع زغال سنگ هنوز هم قدرت قابل توجهی برای عقب نشینی از مقررات دارند. با توجه به اینکه جمهوری خواهان تسلط شدیدتری بر قوه مقننه به دست آورده اند، انتظار می رود قانونگذاران مجدداً اقدام به حذف مقررات بیشتر از سازمانی که بر ایمنی معدن نظارت دارد، انجام دهند.

زخم های به جا مانده از صنعت معدن در ویرجینیای غربی همه جا وجود دارد، هیچ جا بیشتر از میدان های زغال سنگ جنوب که در آن معدن متروکه در کنار کوه هایی که توسط شرکت های زغال سنگ از بین رفته اند، برج می نشیند. مکان‌هایی مانند مصر کوچک، یادگاری خاموش برای آنچه که ایوانز آن را «تاریخ زشت» ویرجینیا غربی می‌نامد، که در آن کارگران آسیب‌پذیر برای کسب سود مورد استثمار قرار می‌گیرند و فراموش می‌شوند، کمتر آشکار هستند.

او گفت که تمایلی برای تجلیل از رونق زغال سنگ وجود دارد، در حالی که میراث استثمار وحشیانه نیروی کار ارزان در آپالاشیا نادیده گرفته شده است – فراموش شده یا به معنای واقعی کلمه رشد کرده است.

او گفت: “و آنها برای فداکاری خود چه چیزی به دست می آورند؟ تمام این افراد بوته هایی است که در اطراف آنها رشد می کند و صدای جغجغه کامیون های زغال سنگی است که از صنعتی که از آن فوت کرده اند عبور می کنند.”

—-

در میان حفره‌هایی مملو از خانه‌هایی که در اثر گرد و غبار زغال‌سنگ تاریک شده‌اند، جامعه غیرمجاز هاواکو در نزدیکی پلی روی رودخانه تاگ فورک، در میان ریل‌های راه‌آهن، جایی که قطارها هنوز تن‌ها زغال سنگ را جابه‌جا می‌کنند، قرار گرفته است.

در حال حاضر هیچ معدن فعالی در هاواکو وجود ندارد، اما خانواده هایی که نسل ها در آنجا زندگی می کردند، داستان مصر کوچک را نقل کرده اند. اجداد آنها برای کار در معادن آمدند و در “اردوگاه های زغال سنگ” زندگی می کردند، ردیفی از خانه های معمولی که توسط شرکت های معدن ساخته شده بود.

بفورد براون، یک معدنچی بازنشسته 73 ساله و کهنه سرباز ویتنام، از دیدن قبرها در کودکی به یاد می آورد. حتی در آن زمان آنها شروع به فرو رفتن در زمین کرده بودند.

او گفت: “آنها سال ها پیش به آنها اهمیت نمی دادند.”

مسیر خاکی نامرتب به مصر کوچک از انتهای جاده ای بن بست آغاز می شود که توسط افراهای قندی پنهان شده است.

در 26 مارس 1912، این مکان صحنه آشفته ای بود از گورهایی که با عجله حفر شده بودند، در حالی که اجساد از اعماق معدن زغال سنگ و شرکت کک جد بیرون آورده می شدند، در تابوت های چوبی قرار می گرفتند و به پایین کوه منتقل می شدند. انفجار زیرزمینی زمانی رخ داد که لامپ شعله باز معدنچی، گاز متان را مشتعل کرد – که عامل بسیاری از بلایای معدن در آن زمان بود.

اعضای جامعه در اطراف چاه معدن جمع شده بودند و از اینکه بدانند عزیزانشان زنده مانده اند یا نه.

در گزارشی در واشنگتن تایمز آمده است: «بسیاری نوزادان را در آغوش می گرفتند، برخی دیگر کودکان بی پدر را در آغوش می گرفتند. پیرزنانی که بسیاری از آنها تلخی زندگی معدنی ویرجینیای غربی را چشیده بودند، بیهوده به دنبال آرامش آنها بودند.

با طلوع خورشید امید فرار کرد و زنان متزلزل با رواقی‌گری لال در انتظار امری اجتناب‌ناپذیر – شناسایی اجساد درهم‌رفته مردگان – نشستند.

بسیاری از معدنچیان کشته شده مهاجران اروپایی از کشورهایی مانند ایتالیا و لهستان بودند که با اندک هزینه به ایالات متحده آمدند و برای انجام خطرناک ترین مشاغل زیرزمینی استخدام شدند. نیمی از کارگران معدن زغال‌سنگ ویرجینیای غربی در آن زمان سیاه‌پوستان آمریکایی بودند که از جیم کرو جنوبی گریختند یا مهاجرانی بودند که بسیاری از آنها با ورود به جزیره الیس توسط شرکت‌های معدنی استخدام شدند. هنگامی که یک معدنچی کشته یا از کار افتاد، خانواده او از خانه های شرکت بیرون رانده شدند و بی بضاعت رها شدند.

گزارش سال 1912 توسط دپارتمان معادن ویرجینیای غربی رشد صنعت معدن این ایالت را ستود، حتی با وجود اینکه در آن سال 409 نفر در عملیات معدن کشته شدند.

معدن جد کارگران غیر اتحادیه را استخدام می کرد. تلاش برای سازماندهی مزارع زغال سنگ در سال های بعد منجر به جنگ های معادن ویرجینیای غربی در سال های 1912-1921 شد که اولین تلاش بزرگ منطقه برای اتحادیه سازی بود.

—-

در دهه‌های بعد، مقررات ایمنی به تدریج افزایش یافت که اغلب با بلایای طبیعی همراه بود. در سال 1969، دولت ایالات متحده قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن چهار بازرسی ایمنی معادن فدرال در سال، علاوه بر 4 بازرسی توسط بازرسان ایالتی، الزامی بود.

لایحه ای که توسط قانونگذاران GOP در سال جاری در مجلس قانونگذاری ویرجینیای غربی پیشنهاد شد، تقریباً تمام جریمه هایی را که شرکت های معدنی به دلیل نقض ایمنی با آن مواجه هستند، حذف می کند. حامیان این پیشنهاد گفتند که وجود بازرسان فدرال باعث بی‌کار شدن بازرسان ایالتی می‌شود و اگر شرکت‌ها در خطر جریمه نباشند، احساس آزادی بیشتری برای ابراز نگرانی در مورد نقض ایمنی خواهند داشت.

بر اساس قانون فعلی، شرکت ها ممکن است به دلیل عدم اجرای اقدامات ایمنی با هزاران دلار جریمه و حتی زندان مواجه شوند. ایالت همچنین می تواند بخش هایی از یک معدن یا حتی کل معدن را ببندد.

لایحه پیشنهادی الزام حداقل تعداد بازدید سالانه بازرسان و دستور عدم هشدار به معادن را از قبل حذف کرد. همچنین الزام حضور نماینده معدنچیان را کاهش داد – چیزی که اتحادیه به شدت با آن مخالفت کرد، زیرا راه حیاتی را برای ابراز نگرانی معدنچیان از بین می برد.

زمانی که او به صحن مجلس رفت تا این لایحه را محکوم کند، ایوانز معدنچیانی را به یاد آورد که به دلیل ایمنی ضعیف در معادن زغال سنگ ویرجینیای غربی جان خود را از دست دادند – و از گورستان متروکه ای به نام مصر کوچک صحبت کرد.

او درباره مردان و پسرانی که در هاواکو دفن شده‌اند گفت: «ما آنها را فراموش کرده‌ایم. آیا می‌خواهیم معدنچی‌های امروزی را هم فراموش کنیم؟»

سال گذشته، 10 نفر هنگام کار در معادن زغال سنگ در سراسر ایالات متحده، از جمله شش نفر در ویرجینیای غربی جان خود را از دست دادند. در سال جاری تاکنون چهار شهروند ویرجینیای غربی در معادن جان خود را از دست داده اند. آخرین فاجعه بزرگ معدن – در شعبه بزرگ بالایی ویرجینیای غربی، که در آن 29 نفر جان باختند – در سال 2010 بود و منجر به محکومیت یک اپراتور زغال سنگ به دلیل توطئه برای نقض عمدی استانداردهای ایمنی شد. او به یک سال زندان محکوم شد.

—-

مایک هیرستون، 75 ساله، در جاده جد باتم بین چاه معدن قدیمی جد و قبرستان زندگی می کند. او آخرین نسل از چهار نسل مردان هیرستون است که در معدن کار می کند.

او گفت که از کودکی درباره مصر کوچک می‌شناخت، اما هرگز آنجا نبوده است.

او روزی را به یاد می آورد که 15 سال پیش زنی از فلوریدا خود را بلند کرد. او گفت که به دنبال مکانی به نام مصر کوچک است که به او گفته شده بود یکی از اجدادش دفن شده است. او برای کسب اطلاعات در دادگاه شهرستان توقف کرده بود، اما نتوانست کسی را پیدا کند که چیزی در مورد آن بداند.

هیرستون او را به جاده بن بست رساند و مسیر را به او نشان داد، اما خودش جرأت نکرد.

او گفت که وقتی نسل هیرستون از بین برود، همه اینها فراموش خواهد شد. او گفت: «در حال حاضر به ندرت کسی در اینجا از آن خبر دارد.

در حالی که ایوانز به محل دفن خیره می‌شد، بارانی که روی کاپشن ژاکتش می‌بارید، دعای مختصری کرد: «خداوندا، از تو می‌خواهم که روح‌هایی را که ما را ترک کردند و در آن معدن ترک کردند، برکت بدهی.»

او گفت: “آنها در آن زمان به رسمیت شناخته نشدند.”

«قوانین ایمنی معدن با خون نوشته شده است. همه آنها با خون نوشته شده اند.”



منبع