کشورهای خاورمیانه با آسیب های ناشی از تغییرات آب و هوایی بیدار می شوند


قاهره (AP) – درجه حرارت در خاورمیانه در سه دهه گذشته بسیار سریعتر از میانگین جهان افزایش یافته است. بارش ها کاهش یافته است و کارشناسان پیش بینی می کنند خشکسالی با فراوانی و شدت بیشتری همراه خواهد بود.

خاورمیانه یکی از آسیب پذیرترین مناطق جهان در برابر تأثیرات تغییرات آب و هوایی است – و در حال حاضر اثرات آن دیده می شود.

در عراق، طوفان های شن تشدید شده بارها و بارها شهرها را در سال جاری خفه کرده و تجارت را تعطیل کرده و هزاران نفر را روانه بیمارستان کرده است. افزایش شوری خاک در دلتای نیل مصر، زمین های کشاورزی مهم را از بین می برد. در افغانستان، خشکسالی به مهاجرت جوانان از روستاهایشان و جستجوی شغل کمک کرده است. در هفته های اخیر، دمای هوا در برخی مناطق این منطقه به 50 درجه سانتیگراد (122 فارنهایت) رسیده است.

کنفرانس سالانه تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال جاری، معروف به COP27، در ماه نوامبر در مصر برگزار می شود و توجهات را به منطقه معطوف می کند. دولت‌ها در سراسر خاورمیانه متوجه خطرات تغییرات اقلیمی، به‌ویژه آسیب‌هایی که در حال حاضر به اقتصادشان وارد می‌کند، بیدار شده‌اند.

ما به معنای واقعی کلمه اثرات را درست در مقابل خود می بینیم. لاما ال هاتو، مشاور تغییر اقلیم محیطی که با بانک جهانی کار کرده و متخصص در خاورمیانه و شمال آفریقا است، گفت: این تأثیرات چیزی نیست که 9 یا 10 سال بعد به ما ضربه بزند.

او گفت: “کشورهای بیشتری شروع به درک این موضوع می کنند که لازم است” اقدام کنند.

مصر، مراکش و سایر کشورهای منطقه ابتکارات خود را برای انرژی پاک افزایش داده اند. اما اولویت اصلی آنها در COP-27 این است که برای کمک به بودجه بین المللی بیشتر برای مقابله با خطراتی که از تغییرات آب و هوایی با آن روبرو هستند، تلاش کنند.

یکی از دلایل آسیب پذیری خاورمیانه این است که با سرعت گرفتن افزایش دما، هیچ حاشیه ای برای کاهش ضربه بر میلیون ها نفر وجود ندارد: این منطقه در حال حاضر دارای دمای بالا و منابع آبی محدود حتی در شرایط عادی است.

صندوق بین المللی پول در گزارشی در اوایل سال جاری اشاره کرد که دولت های خاورمیانه نیز توانایی محدودی برای سازگاری دارند. اقتصاد و زیرساخت ضعیف هستند و مقررات اغلب اجرا نمی شوند. فقر گسترده است و ایجاد شغل را به اولویت حفاظت از آب و هوا تبدیل می کند. دولت‌های خودکامه مانند مصر جامعه مدنی را به شدت محدود می‌کنند و ابزار مهمی را در مشارکت مردم در مسائل زیست‌محیطی و اقلیم با مشکل مواجه می‌کنند.

در عین حال، کشورهای در حال توسعه به کشورهای خاورمیانه و جاهای دیگر فشار می‌آورند تا انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهند، حتی اگر خودشان از وعده‌ها عقب‌نشینی کنند.

تهدیدها وحشتناک هستند.

از آنجایی که منطقه گرمتر و خشک تر می شود، سازمان ملل هشدار داده است که تولید محصولات کشاورزی خاورمیانه ممکن است تا سال 2025 30 درصد کاهش یابد. به گفته World انتظار می رود این منطقه تا سال 2050 به دلیل کمبود آب، 6 تا 14 درصد از تولید ناخالص داخلی خود را از دست بدهد. بانک.

در کشور مصر، بارندگی 22 درصد کاهش یافته است طبق گزارش بانک جهانی در 30 سال گذشته.

پیش بینی می شود خشکسالی ها مکرر و شدیدتر شود. به گفته ناسا، مدیترانه شرقی اخیراً شاهد بدترین خشکسالی خود در 900 سال گذشته بوده است که ضربه سنگینی به کشورهایی مانند سوریه و لبنان است که کشاورزی در آنها متکی به بارندگی است. تقاضا برای آب در اردن و کشورهای حوزه خلیج فارس فشار ناپایدار بر سفره های آب زیرزمینی وارد می کند. در عراق، افزایش خشکی باعث افزایش طوفان های شن شده است.

در عین حال، گرم شدن آب و هوا، رویدادهای شدید و اغلب مخرب آب و هوایی را بیشتر می کند، مانند سیل های مرگبار که بارها سودان و افغانستان را درنوردیده اند.

آسیب آب و هوا پیامدهای اجتماعی بالقوه خطرناکی دارد.

کریم الگندی، یکی از همکاران در Chatham House، گفت که بسیاری از کسانی که معیشت خود را در کشاورزی یا گردشگری از دست می دهند، برای یافتن شغل به شهرها نقل مکان می کنند. الگندی، که همچنین یک محقق غیرمقیم در موسسه خاورمیانه است، گفت که این احتمالاً بیکاری شهری را افزایش می دهد، خدمات اجتماعی را تحت فشار قرار می دهد و می تواند تنش های اجتماعی را افزایش دهد و بر امنیت تأثیر بگذارد.

صندوق بین‌المللی پول تخمین می‌زند که تطبیق زیرساخت‌ها و اقتصاد برای مقابله با آسیب‌ها بسیار پرهزینه خواهد بود: معادل 3.3 درصد از تولید ناخالص داخلی منطقه در 10 سال آینده. این هزینه‌ها باید به سمت همه چیز از ایجاد سیستم‌های استفاده کارآمدتر از آب و روش‌های کشاورزی جدید گرفته تا ایجاد حفاظت از سواحل، تقویت شبکه‌های ایمنی اجتماعی و بهبود کمپین‌های آگاهی انجام شود.

بنابراین یکی از اولویت‌های اصلی خاورمیانه و سایر کشورهای در حال توسعه در COP امسال این است که ایالات متحده، اروپا و سایر کشورهای ثروتمندتر را تحت فشار قرار دهند تا به وعده‌های بلندمدت خود مبنی بر تأمین میلیاردها بودجه برای آب و هوا به آنها عمل کنند.

تاکنون کشورهای توسعه یافته از این وعده ها کوتاهی کرده اند. همچنین، بیشتر پولی که آنها ارائه کرده‌اند صرف کمک به کشورهای فقیرتر برای پرداخت هزینه کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای شده است – به تعبیر سازمان ملل، به‌عنوان «کاهش» و نه «انطباق».

برای COP امسال، موضوع اصلی تکرار شده توسط مقامات سازمان ملل، میزبانان مصری و فعالان اقلیم، اجرای تعهدات است. هدف از این گردهمایی، تشویق کشورها به توضیح چگونگی دستیابی به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای است که به آنها وعده داده شده است – و حتی کاهش‌های عمیق‌تری را ارائه می‌کنند، زیرا کارشناسان می‌گویند اهداف در حال حاضر همچنان منجر به سطوح فاجعه‌بار گرمایش می‌شوند.

کشورهای در حال توسعه همچنین از کشورهای ثروتمندتر می خواهند تا نشان دهند که چگونه وعده داده شده از COP گذشته مبنی بر تامین مالی 500 میلیارد دلاری برای آب و هوا در پنج سال آینده را اجرا خواهند کرد – و اطمینان حاصل کنند که حداقل نیمی از این بودجه برای سازگاری است، نه کاهش.

با این حال، رویدادهای جهانی تهدیدی برای کاهش شتاب ناشی از COP26 هستند. در مورد کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، افزایش قیمت جهانی انرژی و جنگ در اوکراین باعث شده است که برخی از کشورهای اروپایی به زغال سنگ برای تولید برق روی بیاورند – اگرچه آنها اصرار دارند که این تنها یک گام موقتی است. خاورمیانه همچنین دارای چندین کشور است که اقتصاد آنها به منابع سوخت فسیلی خود متکی است – عربستان سعودی و خلیج فارس آشکارا، اما همچنین مصر با تولید گاز طبیعی فزاینده خود.

تورم مداوم و احتمال رکود اقتصادی می تواند کشورهای بزرگ را در انجام تعهدات تامین مالی آب و هوا مردد کند.

در حالی که مقامات بین المللی اغلب بر کاهش انتشار تاکید می کنند، ال هاتو گفت که باید به خاطر داشت که کشورهای آفریقا، خاورمیانه و سایر نقاط جهان در حال توسعه سهم عمده ای در تغییرات اقلیمی نداشته اند، اما بار عمده آن را متحمل می شوند.

او گفت: “ما باید در مورد تامین مالی برای سازگاری صحبت کنیم تا با مشکلی که آنها ایجاد نکرده اند سازگار شویم.”



منبع