نیویورک به دلیل ساختن چادرهای مهاجران در زمین های مستعد سیل مورد انتقاد قرار گرفت


در تابستان، ساحل Orchard یکی از محبوب ترین مکان های برانکس برای مهمانی است. اینجا در لبه شبه جزیره ای جنگلی که حدود یک ساعت با ماشین از میدتاون منهتن فاصله دارد، دود باربیکیو بر روی پس زمینه ای از رگیتون شناور است. جمعیت برای یکشنبه های سالسا در پیاده رو جمع می شوند.

اما اکنون، ساحل در حال تبدیل شدن به یک پناهگاه بی سابقه برای گروه جدیدی از مردم است. در عرض چند هفته، حدود 1000 مهاجر تازه وارد زیر چادرهای بزرگ در پارکینگ ساحل قرار خواهند گرفت. و در حالی که مقامات می گویند که بیشتر از چند روز نمی مانند، مدافعان نگران هستند که مهاجران ممکن است با رسیدن زمستان در چادرها در منطقه ای که به دلیل سیل های چشمگیر نیز شناخته می شود، بیچاره شوند.

از تابستان، 13000 مهاجر بدون اعلام قبلی به عنوان بخشی از ادامه فعالیت سیاسی فرمانداران جمهوری خواه به شهر نیویورک فرستاده شده اند. ساکنان و گروه‌های اجتماعی عمدتاً مهاجران را پذیرفته‌اند، اما ورود ناگهانی آن‌ها برای اولین بار پس از سال‌ها سیستم سرپناه نیویورک را به حداکثر رسانده است، که طبق قانون موظف است برای هرکسی که به آن نیاز دارد، یک تخت فراهم کند.

شهردار اریک آدامز تلاش کرده است تا میزان سرپناه موجود را افزایش دهد، حتی پیشنهاد تغییر کاربری کشتی‌های کروز. دفتر او می گوید که این چادرها که هفته گذشته اعلام شد، جایگزینی برای پناهگاه های رسمی نیستند، بلکه «مراکز امداد بشردوستانه» برای کمک به مهاجران تازه وارد و اتصال آنها به خدمات اجتماعی است. و با ادامه ورود مهاجران، این احتمال وجود دارد که شهر حتی بیشتر بسازد.

ساخت و ساز در ساحل Orchard به سرعت در حال انجام است. سازه های فلزی، به بزرگی آشیانه هواپیما، در گوشه ای از پارکینگ وسیع ساحل که عمدتاً با کاهش دما خالی شده، ساخته می شوند. روز سه‌شنبه، خدمه‌های ساختمانی چارچوب‌هایی را که ستون فقرات چادرها را تشکیل می‌دهند، برپا کردند و تماشاگران کنجکاو را به خود جلب کردند. اما گودال‌های عریض به جا مانده از طوفان باران در آخر هفته همچنان در زیر برخی از سازه‌ها جمع شده بودند.

مایکل بندتو، قانونگذار ایالتی که نماینده این منطقه است، گفت که از ساختارهایی که «به نظر می رسد نسبتاً محکم، نسبتاً امن» «بسیار تحت تأثیر» قرار گرفته است. بندتو گفت که مهندسان به او گفته بودند که در داخل هر یک از چادرها سکوهای مرتفعی ساخته خواهند شد تا مردم روی خود بتن نباشند. بنابراین اگر مقداری آب جزئی در زیر جمع شود، از آن محافظت می شود. اگر طوفان بیاید یا یک روز بد آب و هوا، در چادرهایی امن و راحت خواهند بود.»

ایوت سانتیاگو، ساکن 52 ساله برونکس که مشغول تماشای ساخت و ساز بود، قانع نشد. من نمی گویم که ما نباید آنها را بخواهیم، ​​اما باید جایی بهتر از این وجود داشت. شرایط بدی داره هوا خیلی سرد میشه وقتی برف می‌بارد آمدن با ماشین سخت است. ماشین‌ها سر می‌خورند چون خیلی لغزنده است. این یک ایده وحشتناک و وحشتناک بود.»

در ارتباط بودن

لری فر، یک ساکن 59 ساله برونکس، گفت که از پناهگاه ها حمایت می کند: “من فکر می کنم همه انسان هستند و بسیاری از ما در اینجا خوش شانس هستیم که می توانیم در جایی که زندگی می کنیم باشیم.” اما او نیز در مورد آب و هوا محتاط بود: “آن گودال به شما نشان می دهد که آب در حال آمدن است. این احمقانه است که چقدر حوضچه هایی در اینجا داریم – می دانید که گودال های عمیق است.”

ساحل ارچارد بخشی از جزایر پلهام است، یک منطقه ساحلی کم ارتفاع در منطقه تخلیه طوفان 1 – طبق اعلام آژانس مدیریت اضطراری شهر، بالاترین رده خطر برای سیل. به گفته اداره مدیریت اضطراری فدرال، پارکینگ ساحل در یک “منطقه سیل پرخطر” قرار دارد، و ساکنان اطراف به دلیل سال‌ها سیل به جاده‌ها از جمله مسیرهای اضطراری شکایت کرده‌اند که باعث شده در طوفان‌ها سرگردان شوند.

جان دویل، رهبر منطقه سیتی آیلند، که به ساحل اورچارد متصل است، گفت که در سال 2018 یک “طوفان بی نام” کل پارکینگ را زیر آب گذاشت و هر یک یا دو سال یک بار این منطقه غرق آب می شود.

دویل گفت که از ساخت پناهگاه‌ها با وجود خطر سیل حمایت می‌کند: «ما باید کاملاً شفاف باشیم که هیچ گونه علامتی مبنی بر محرومیت ارسال نکنیم. ما از همه استقبال می کنیم.» او امیدوار است که ورود مهاجران به مقامات شهری الهام بخشد تا زهکشی مناسب را به منطقه اضافه کنند – چیزی که او و سایر ساکنان سال‌ها بدون موفقیت برای آن دعا کرده‌اند.

برای طرفداران مهاجر، آب و هوا تنها یکی از سوالات بی‌پاسخ بیش از حد است. جاشوا گلدفین، وکیل کارکنان انجمن غیرانتفاعی کمک حقوقی که به مهاجران کمک کرده است، گفت که سازمان او با دفتر شهردار در تماس است اما پاسخ روشنی به نگرانی های خود دریافت نکرده است: «مردم چگونه به آنجا می رسند؟ وقتی آنجا هستند به آنها چه می گویند؟ چه کسی قرار است به آنها کمک کند؟ چگونه می دانید که زمان رفتن آنها فرا رسیده است؟ در آنجا به چه کسانی خدمت می کنید و به چه کسانی در آنجا خدمت نمی کنید؟ ما حتی از آنها در مورد مکان پرسیدیم – می دانید، فصل طوفان است، و این منطقه مستعد سیل است. اما به نظر می رسد که آنها به جلو می روند و آن را می سازند.»

گلدفین گفت که به نظر می رسد دفتر شهردار ابتدا در حال ساخت و ساز است و بعداً چیزهایی را مشخص می کند. “آنها سعی می کنند با عجله چیزی را تنظیم کنند. آنها با این فرض شروع کردند که به مکان دیگری نیاز دارند. و آنها در حال کار معکوس از آن به “خوب، چه اتفاقی می افتد زمانی که مردم به آنجا می رسند؟”

سخنگوی دفتر شهردار از اظهار نظر خودداری کرد و به اطلاعیه هفته گذشته این اداره اشاره کرد که گفته بود مهاجران از مرکز ترانزیت شهر در اداره بندر به مرکز امداد در ساحل ارچارد «تا حد امکان» با اتوبوس منتقل خواهند شد. به گفته این سازمان، مهاجرانی که به چادرها می‌رسند «گزینه‌های اسکان، و همچنین اطلاعات فوری بهداشتی، ایمنی و قانونی ارائه می‌شوند» و انتظار می‌رود بسته به وضعیت، ۲۴ تا ۹۶ ساعت در این چادر بمانند.

به گفته شهرداری، مرکز امدادی در ساحل ارچارد اولین مرکز از چندین مرکز است که هنوز اعلام نشده است. در حالی که سایت Orchard Beach فقط به بزرگسالان خدمت می کند، گلدفین گفت که او نگران است که ممکن است شهر بچه ها را در مکان های اجتماع قرار دهد، “که بارها و بارها یاد گرفته ایم خطرناک است و مناسب نیست”. این وکیل دادگستری گفت که برخی از کودکان پس از قرار گرفتن در پناهگاه های چادری در طول طوفان سندی آسیب دیده اند – آخرین باری که شهر نیویورک با موجی از آوارگان روبرو شد. “خانواده ها باید با هم باشند. آنها به اتاق خود با دری که در شب بسته و قفل می شود نیاز دارند. و اگر مردم آن را نداشته باشند، عواقب منفی در پی خواهد داشت.»

مراد آووده، رئیس ائتلاف غیرانتفاعی مهاجرت نیویورک، که همچنین به مهاجران ورودی کمک می کند، گفت که نگران است که پناهگاه ساحل ارچارد شروع یک روند مضر باشد. “ما می ترسیم که آنچه به عنوان یک راه حل موقتی است، به یک راه حل دائمی ناکافی تبدیل شود، که منجر به اثرات منفی طولانی مدت تر بر افرادی خواهد شد که در آنجا اقامت دارند.”

آواده گفت که راه حل واقعی این است که مردم را از پناهگاه های شهر نیویورک به خانه های دائمی منتقل کنیم تا فضای کافی برای پناه دادن به مهاجران در داخل ساختمان های واقعی وجود داشته باشد. ما به یک برنامه واقعی نیاز داریم. ما می‌توانیم این کار را متفاوت و به روشی معنادارتر از آنچه در حال حاضر می‌بینیم انجام دهیم.»

سوال این است که آیا چیزی بهتر از هیچ است؟ جورج کاتسلانوس، یک بازنشسته 67 ساله که تقریباً هر روز برای پیاده روی سگش به پارک می رود، گفت: “فکر می کنم این چیز خوبی است.” “من احساس می کنم آنها به مکانی برای زندگی نیاز دارند، و ما به آنها پناه می دهیم. اینجا در پارکینگ فضای زیادی وجود دارد. به خصوص در فصل زمستان، از آن استفاده نمی شود.

او افزود: “سرد می شود، اما گوش کن.” “آنها سقفی بالای سر خود دارند.”



منبع