قطار برخی از قدیمی ترین مکان های پیش از تاریخ مکزیک را به خطر می اندازد


مکزیکو سیتی (AP) – دولت مکزیک از قدرت های امنیت ملی استفاده کرده است تا قطار توریستی را در امتداد سواحل کارائیب که غارهای وسیعی را که در آن برخی از قدیمی ترین بقایای انسان در آمریکای شمالی کشف شده است، تهدید کند.

رئیس جمهور آندرس مانوئل لوپز اوبرادور در حال مسابقه دادن است تا پروژه قطار مایا خود را در دو سال باقی مانده از دوره ریاست خود به دلیل مخالفت دوستداران محیط زیست، غواصان غار و باستان شناسان به پایان برساند.

دولت این پروژه را در اوایل سال جاری پس از اینکه فعالان در حکم دادگاه علیه مسیر برنده شدند، متوقف کرده بود، زیرا این پروژه بدون ارائه یک بیانیه اثرات زیست محیطی، از جنگل برای مسیرها عبور می کرد.

اما دولت روز دوشنبه از اختیارات امنیت ملی برای از سرگیری خط کشی استفاده کرد. لوپز اوبرادور روز سه‌شنبه گفت این تأخیر بسیار پرهزینه بوده است و این فرمان مانع از قرار گرفتن منافع عده‌ای معدودی از منافع عمومی می‌شود. در ماه نوامبر، دولت او فرمان گسترده‌ای صادر کرده بود که از همه آژانس‌های فدرال می‌خواست تا هر پروژه خدمات عمومی را که دولت آن را «در راستای منافع ملی» یا «درگیر امنیت ملی» می‌داند، به‌طور خودکار تأیید کنند.

خوزه اوربینا براوو، غواصی که یکی از ایرادات دادگاه را مطرح کرد، گفت: “من هرگز نمی دانستم که در کشوری زندگی می کنیم که رئیس جمهور می تواند هر کاری که می خواهد انجام دهد.”

فعالان می گویند پروژه سنگین و پرسرعت راه آهن جنگل ساحلی را تکه تکه می کند و اغلب بالای سقف غارهای آهکی شکننده معروف به سنوت قرار می گیرد، غارهایی که – به دلیل سیل، پیچ در پیچ و اغلب باریک هستند – می تواند دهه ها طول بکشد تا کشف شوند.

در داخل غارهای پر آب، مکان‌های باستان‌شناسی وجود دارد که هزاران سال است دست‌نخورده باقی مانده‌اند.

سیستم های غار عمدتاً از طریق تلاش غواصان داوطلب غارها بوده است که صدها یارد (متر) در داخل غارهای سیل زده کار می کنند. غارهایی که در امتداد سواحل کارائیب قرار دارند گنجینه هایی مانند نایا، اسکلت تقریباً کامل زن جوانی را که حدود 13000 سال پیش مرده است، به دست آورده اند.

او در سال 2007 توسط غواصان و علاقه مندان به غارها که در حال نقشه برداری از غارهای پر از آب در شمال شهر تولوم، جایی که خط قطار در حال حرکت است، کشف شد.

اکتاویو دل ریو، غواص و باستان‌شناسی که به مدت سه سال در حال کاوش در منطقه بوده است، می‌گوید: «فقط در این یک امتداد 60 کیلومتری (36 مایلی از مسیرهای قطار برنامه‌ریزی‌شده)، 1650 کیلومتر غار پر از سیل پر از آب خالص و کریستالی وجود دارد. دهه ها در سال 2004، دل ریو خود در کشف و فهرست نویسی زن ناهارون، که تقریباً در همان زمان یا شاید زودتر از نایا درگذشت، شرکت کرد.

“نمی دانم چه چیزی می تواند مهم تر از این باشد، درست است؟” دل ریو گفت. ما در مورد قدیمی ترین بقایای این قاره صحبت می کنیم.

خط قطار مایا به طول 950 مایل (1500 کیلومتر) در یک حلقه ناهموار در اطراف شبه جزیره یوکاتان حرکت می کند و استراحتگاه های ساحلی و مکان های باستان شناسی را به هم متصل می کند.

مؤسسه ملی مردم شناسی و تاریخ دولت وظیفه حفاظت از آثار در طول مسیر را بر عهده دارد، اما کارشناسان آن عمدتاً قادر به انجام غواصی عمیق، طولانی و طولانی مورد نیاز برای رسیدن به غارهای سیلابی نیستند. حتی در نزدیکی سطح، جایی که بیشتر کارهای باستان شناسی دولت انجام شده است، اکتشافات خیره کننده ای در مسیر پیشنهادی قطار صورت گرفته است.

مانوئل پرز باستان شناس دولتی اذعان کرده است که یک معبد کوچک مایا تقریباً به طور کامل حفظ شده – با سقف چوبی کامل – در غاری نزدیک مسیر قطار واقع شده است. او پیشنهاد کرده است مسیر را تغییر دهند.

اما رئیس او، دیگو پریتو، رئیس مؤسسه، به نظر می‌رسد تغییر مسیر قطار را رد می‌کند، زیرا کارگران قبلاً یک جنگل به طول ده‌ها مایل به وسعت 50 یارد (متر) را قطع کرده‌اند. او پیشنهاد کرد که در چند ماه مانده به ساخت قطار، بیشتر آثار را می توان به سادگی برداشت و جابه جا کرد.

پریتو گفت: “مشکل در مسیر نیست… حتی اگر مسیر تغییر کند، به هر حال اکتشافات زیادی وجود خواهد داشت.” “مشکل کار باستان شناسی برای جمع آوری مواد یافت شده و حفاظت از ساختارهایی است که باید در محل باقی بمانند.”

غارهای امتداد ساحل احتمالاً 13000 سال پیش، در آخرین عصر یخبندان، خشک بوده اند، و بنابراین هنگامی که سطح دریاها در پایان عصر یخبندان بالا رفت و سیلاب شدند، به عنوان کپسول های زمان عمل کردند – کپسول های بسیار شکننده. برنامه دولت این است که تیرها و ستون های سیمانی را از پشت بام غارها فرو بریزد و احتمالاً آنها را فرو بریزد – و آثار ارزشمندی را که در اختیار دارند – برای پشتیبانی از راه آهن.

این موضوع به 42 مایلی (68 کیلومتر) جنگل که در حال قطع شدن است تا راه را برای این بخش از خط قطار باز کند، بعلاوه تن ها سنگ خرد شده که باید در بالای خاک انباشته شود، نیست. بستری برای قطار با سرعت 100 مایل در ساعت (160 کیلومتر در ساعت) ایجاد کنید.

اوربینا براوو، غواص و دوستدار محیط زیست که دهه ها در سواحل کارائیب کار کرده است، گفت: “تصمیم گیری بدون حمایت علم، بدون حمایت متخصصان برای ما بسیار گران تمام شده است” در پروژه های سراسر جهان. ما بهای این اشتباهات را ادامه می دهیم و خواهیم پرداخت.»

اما لوپز اوبرادور منتقدانی مانند دل ریو و اوربینا را به عنوان «شبه محیط‌زیست‌گرایان» که به نمایندگی از منافع تجاری یا مخالفان سیاسی عمل می‌کنند، رد می‌کند. رئیس‌جمهور به کارشناسان، فعالان و هر کسی که تصمیم ناگهانی و برنامه‌ریزی نشده او برای عبور خط راه‌آهن را از میان جنگل زیر سوال می‌برد، حمله می‌کند، که او آن را «آکاهول» (تقریباً «جنگل با رشد دوم») می‌نامد.

فرناندو وازکز، سخنگوی آژانس دولتی گردشگری که خط قطار را می سازد، می گوید: «افرادی هستند که در اصل به نفع محیط زیست کار نمی کنند، بلکه به طور خاص از فعالان ضد قطار مایا هستند.

فعالان می گویند کار آنها کار عشقی است.

برای یافتن بقایای زن ناهارون، غواصان مجبور شدند تقریباً نیم کیلومتر از غارهای کاملاً تاریک و پر پیچ و خم را مار طی کنند. این روند ماه ها طول کشید.

اما هلنا باربا، باستان‌شناس دولتی که مسئول اطمینان از آسیب رساندن قطار به چنین آثاری است، به رسانه‌های محلی گفت که تیم او در چند هفته یا چند ماه قبل از ورود ماشین‌آلات سنگین، فهرست ده‌ها مکان را فهرست‌بندی خواهد کرد.

این امر غواصان و کاوشگران غار را مضحک می داند.

دل ریو گفت: “احتمالا هیچ یک از آنها تجربه یا آمادگی فنی برای انجام این نوع غواصی در گسترده ترین غارهای سیل زده جهان را ندارند.”

لوپز اوبرادور به پروژه های حیوان خانگی خود – یک پالایشگاه عظیم نفت در سواحل خلیج فارس، یک راه آهن بین خلیج فارس و یک بندر دریایی در اقیانوس آرام و قطار مایا – وسواس زیادی دارد که فرمانی صادر کرد مبنی بر اینکه پروژه های دولتی اولویت دار دیگر نیازی ندارند. بیانیه های اثرات زیست محیطی یا EIS برای شروع کار؛ آنها می توانند شروع به ساخت و ساز کنند، درختان را قطع کنند و حفاری کنند، و بعداً برای توجیه خسارت وارده، یک EIS ارائه دهند.

اوربینا و دوستداران محیط زیست و غواصان این موضوع را در دادگاه به چالش کشیدند و برنده حکمی شدند که خط آهن جنگلی بین استراحتگاه های کانکون و تولوم را در اواسط ماه مه متوقف کرد.

مقامات سعی کردند با ارائه یک EIS عجولانه در 19 مه بر این مشکل غلبه کنند. دپارتمان محیط زیست مکزیک بیانیه تأثیر را تنها یک ماه بعد تأیید کرد.

EIS سیستم‌های غار را تا حد زیادی به عنوان یک مشکل ساخت‌وساز در نظر می‌گیرد، در چند پاراگراف که حتی آنها را مورد بحث قرار می‌دهد. بر اساس بیانیه ضربه، اگر خدمه ساخت و ساز در مسیر قطار با غارها و دریاچه های فروچاله معروف به سنوت مواجه شوند، می توانند خسارات وارده را کاهش دهند.

معنای آن به زبان ساده در حال حاضر در امتداد بزرگراه بین کانکون و تولوم، جایی که خط ریلی در ابتدا به عنوان یک خط ریلی مرتفع پیش بینی شده بود، قابل مشاهده است.

لوپز اوبرادور پس از کندن درختان و پی ریزی خط مرتفع، طرح را تغییر داد، ظاهراً زمانی که صاحبان هتل ها و ساکنان ساحل شکایت کردند که کار ساخت و ساز بر گردشگری و دارایی های آنها تأثیر می گذارد. (در واقع، دولت هرگز توضیح نداد که چرا مسیر به طور ناگهانی تغییر کرد یا هزینه تغییر چقدر بود.)

وازکز، سخنگوی آژانس گردشگری، برای تعمیر سقف فروریخته غار در بزرگراه، گفت که دولت از یک تعمیر سریع و سرزده استفاده کرده است.

وازکز گفت: “این یک راه حل مهندسی است که بر پایه فرو رفتن پیلوت (ستون ها) و ریختن یک پوشش بتنی است.

اوربینا گفت که تصمیم برای استناد به اختیارات امنیت ملی “نقض قانونی است که می ترسیم آسیب جبران ناپذیری به جنگل وارد کند.”



منبع