دو هفته جهنم آبله میمون


من آبله میمون گرفتم و این یک کابوس بود.

هنگامی که جشن غرور نیویورک در 24 ژوئن آغاز شد، می‌دانستم که آبله میمون یک مسئله نوظهور – به ویژه برای مردان همجنس‌گرا – است، اما همچنین این تصور را داشتم که تعداد موارد در شهر نسبتاً کم است. چیزی که من متوجه نشدم این بود که چقدر ظرفیت تست کاملا ضعیف بود: در آن نقطه، شهر فقط ظرفیت پردازش ده تست در روز را داشت.

مربوط: آبله میمون توسط WHO با افزایش موارد ابتلا، وضعیت اضطراری بهداشت جهانی اعلام کرد

در آخر هفته با چند پسر رابطه جنسی داشتم. سپس یک هفته بعد، در 1 ژوئیه، من شروع به احساس خستگی شدید کردم. تب شدید همراه با لرز و درد عضلانی داشتم و غدد لنفاویم آنقدر متورم شده بودند که دو اینچ از گلویم بیرون زده بودند.

اول، خودم تست کووید دادم: منفی. سپس به آبله میمون مشکوک شدم. به یکی از دوستان پیام دادم: من فقط اینجا نشسته ام و منتظر شروع راش هستم.

من مردی 39 ساله اهل سوئد هستم که در بروکلین زندگی می کنم و در امور خیریه کار می کنم. در دهه گذشته، کار من در درجه اول بر سلامت و حقوق جنسی و باروری متمرکز بوده است، بنابراین از همان ابتدا شیوع بیماری را دنبال کردم. من حتی سعی کرده بودم واکسن بزنم که شهر نیویورک در 23 ژوئن اقدام به واکسیناسیون اولیه کرد. اما مانند اکثریت قریب به اتفاق نیویورکی های دیگر که سعی کردند یک قرار ملاقات بگیرند، من شانسی نداشتم.

دو روز پس از شروع علائم، بثورات به صورت ضایعات آنورکتال شروع شد – زخم‌های دردناک روی مقعد و رکتوم. در ابتدا یک احساس سوزش و خارش بود. من در این مرحله نمی ترسیدم. به من گفته شد که خفیف خواهد بود و من یک فرد کاملا سالم و بدون هیچ بیماری زمینه ای بودم. ولی نمیدونستم چقدر قراره بد بشه.

من یک ویزیت از راه دور با پزشک مراقبت های اولیه (PCP) داشتم و او موافقت کرد که باید آزمایش بدهم. بنابراین من به مراقبت های فوری رفتم. من تمام علائم آبله میمون را داشتم و خوشبختانه هیچ کس نپرسید که آیا باید آزمایش بدهم یا نه. من همچنین درخواست یک پنل کامل STI کردم.

من داروی ضد ویروسی را می‌خواستم که برای درمان آبله میمون استفاده می‌شود، TPOXX، اما ابتدا باید نتیجه آزمایش مثبت باشد. بنابراین آنها مرا با تایلنول به خانه فرستادند. (تنظیم‌کننده‌های اروپایی TPOXX را به‌عنوان یک درمان مؤثر آبله میمون تأیید کرده‌اند، اما FDA آن را فقط برای درمان آبله تأیید کرده است. CDC انباری از TPOXX را نگهداری می‌کند و اجازه استفاده دلسوزانه از آن را در طول شیوع آبله می‌دهد.)

بعد از اینکه به خانه رفتم، بثورات شروع به گسترش کردند و من شروع به احساس اضطراب کردم. من به معنای واقعی کلمه در همه جا ضایعات ایجاد کردم. آنها شروع کردند به ظاهر شبیه نیش پشه قبل از تبدیل شدن به تاول‌های جوش‌دار که در نهایت می‌ترکید، سپس در نهایت قبل از باقی گذاشتن زخم، پوسته پوسته می‌شدند. آنها را روی جمجمه ام، روی صورتم، بازوها، پاهایم، پاهایم، دستانم، نیم تنه، پشتم، و پنج تا روی آرنج راستم قرار داشتند. در اوج، بیش از 50 ضایعه، تب 103 درجه فارنهایت و درد شدید داشتم که باعث حمله پانیک شد. از قضا تنها جایی که ضایعه نداشتم آلت تناسلی من بود.

روز بعد نتایج STI را دریافت کردم: برای سوزاک مثبت. اما هنوز خبری از آبله میمون نیست. در آن زمان بود که در همه جای بدنم از گردنم به پایین کهیر ایجاد کردم، همچنین سردرد، درد آرتریت در انگشتان و شانه‌هایم و درد عجیبی در استخوان ساق پا ایجاد کردم که آنقدر دردناک شد که نمی‌توانستم بایستم. شب ها با درد و خارش ناشی از ضایعات و کهیرها از خواب بیدار می شدم و دیوانه می شدم، فقط روی تخت می نشستم و خودم را می خاراندم. من منزوی، تنها و ناامید از وضعیت ناعادلانه بودم. من به وضوح بسیار بیمار بودم، اما مجبور بودم به تنهایی یک برنامه مراقبتی را تنظیم کنم.

ضایعات آنورکتال من که قبلاً بسیار دردناک بود به زخم های باز تبدیل شد. احساس می‌کردم سه شکاف در کنار هم دارم و این کاملاً آزاردهنده بود. وقتی به دستشویی می رفتم به معنای واقعی کلمه با صدای بلند جیغ می زدم. حتی تمیز نگه داشتن منطقه، مانند شستن خودم، بسیار دردناک بود. هر بار یک پروسه دو ساعته بود.

چهار روز پس از آزمایش من – از بخش اورژانس تماس گرفتم مبنی بر اینکه آزمایش آبله میمون مثبت بوده است. اما اطلاعاتی فراتر از آن به من ندادند. بنابراین شروع کردم به تماس گرفتن تا ببینم چگونه می توانم به آنتی ویروس ها دسترسی داشته باشم. می‌دانستم CDC راهنمایی‌هایی درباره افرادی که باید برای درمان در نظر گرفته شوند، ارائه کرده است، و این شامل افرادی می‌شود که ضایعات آنورکتال، ضایعات در گلو و بیماری‌های پوستی داشتند، که من انجام دادم.

اما من فقط در حلقه ها معرفی شدم. من با مراقبت فوری تماس گرفتم که به من گفت با بخش بهداشت تماس بگیرم. وزارت بهداشت می‌گوید: “اوه نه، PCP شما باید برای شما درخواست درمان کند.” سپس با PCP خود تماس می گرفتم و آنها می گفتند: “ما می توانیم پرونده را به وزارت بهداشت بیاوریم، اما فقط برای اینکه بدانید، آنها اکثر درخواست های ما را رد می کنند، بنابراین امید خود را ناامید نکنید.”

مردم برای دریافت واکسن آبله میمون در صف منتظر می مانند.

مردم برای دریافت واکسن آبله میمون در صف منتظر می مانند. عکس: کنا بتانکور/ خبرگزاری فرانسه/ گتی ایماژ

بعد گلویم شروع به ورم کرد. لوزه هایم با چرک سفید پوشیده شده بود. من با شخصی در دفتر PCP خود ویدیویی گرفتم و آنها گفتند: “فکر می کنم باید به اورژانس مراجعه کنید.” اورژانس تشخیص داد که لوزه باکتریایی است و آنها یک دور آنتی بیوتیک به من دادند. اما وقتی از آنها درخواست ضد ویروس کردم، گفتند به من نمی دهند زیرا فقط به افرادی می دهند که به شدت دچار نقص ایمنی هستند. من به آنها گفتم: “این دستورالعمل های درمان CDC نیست.” آنها آن را نداشتند و من را ساعت 2 صبح مرخص کردند. من به طرز باورنکردنی تضعیف شده بودم.

عصر روز بعد، بالاخره از یک کلینیک در مرکز پزشکی ایروینگ دانشگاه کلمبیا تماس گرفتم. آنها گفتند وزارت بهداشت از آنها خواسته است که پرونده من را بپذیرند. بنابراین ظاهراً من یکی از معدود افراد خوش شانسی بودم که برای درمان دعوت شدم. از آنجایی که دارو به طور گسترده بر روی انسان آزمایش نشده است، رضایت آگاهانه و فرآیند مصرف کاملاً قابل توجهی وجود دارد. من حدود یک ساعت را در کلینیک گذراندم و با یک منبع دو هفته ای TPOXX بیرون آمدم. خیلی راحت شدم

شما باید هر 12 ساعت سه قرص با رژیم غذایی پرچرب بخورید. من مقدار زیادی بیکن و خامه فرم گرفته می‌خورم که دومین چیز در مورد این درمان است. ضایعات خیلی سریع شروع به خشک شدن کردند و اکنون فقط سه دلمه کوچک باقی مانده است. فقط در یکی دو روز گذشته توانستم بدون درد به دستشویی بروم.

دستی که یک بطری دارو در دست دارد

کایل پلانک، 26 ساله، که از آبله میمون بهبود یافته است، یک بطری Tecovirimat را نشان می دهد که برای درمان آبله میمون استفاده می شود. عکس: یوکی ایوامورا/ خبرگزاری فرانسه/ گتی ایماژ

من هنوز در انزوا هستم. من نمی توانم به شما بگویم که در حال حاضر چقدر از آپارتمانم خسته شده ام. من یک فرد بسیار ممتاز هستم زیرا منابع لازم برای سفارش غذا و دارو و تحویل آن درب منزل را دارم. من در آپارتمانم لباسشویی دارم، بنابراین می توانم ملحفه ها و لباس هایم را بشوییم. من افراد دیگری را می شناسم که واقعاً با انزوا دست و پنجه نرم می کنند زیرا شرایطی که من دارم را ندارند.

روز بعد از شروع درمانم، 13 ژوئیه، بالاخره با یک تماس ردیاب از وزارت بهداشت تماس گرفتم که گفت ممکن است در 26 ژوئن در معرض آبله میمون قرار گرفته باشم. به او گفتم که آبله میمون دارم و او از من در مورد علائمم پرسید. این تماس حدود نیم ساعت به طول انجامید و او به وضوح در حال خواندن یک فیلمنامه بود. سپس او گفت: “باشه، ممنون از وقتی که گذاشتی، خوب شو” و تلفن را قطع کرد. او حتی از من نپرسید که چه ارتباطی داشتم.

این همه چیز مانند یک شکست بزرگ به نظر می رسد که نباید اجازه می داد اتفاق بیفتد، به خصوص دو ماه و نیم پس از شیوع بیماری. اگر کسی مثل من که مدت زیادی در زمینه سلامت جنسی کار کرده است، در مراقبت از مراقبت‌ها چنین مشکلی داشته باشد، نمی‌توانم تصور کنم که افراد دیگر این کار را انجام دهند. من چندین نفر را می شناسم که فقط در خانه نشسته اند و دردی دارند زیرا حمایت لازم را دریافت نمی کنند.

من بسیار نگران هستم که به این نقطه نزدیک شده ایم که این یکی دیگر از بیماری های بومی باشد، به خصوص در میان مردان همجنس گرا، اگر قبلاً از آن نقطه عبور نکرده باشیم. من نگرانم که برای همیشه در آن گیر کنیم.



منبع