در کالیفرنیای خشک، آب شور به آبراهه های کلیدی نفوذ می کند


ریو ویستا، کالیفرنیا (AP) – چارلی همیلتون از اوایل ماه مه تاکستان های خود را با آب رودخانه ساکرامنتو آبیاری نکرده است، حتی اگر چند متری از محصولش جاری شود.

در نزدیکی جنوب، شهر صنعتی خلیج منطقه انطاکیه امسال فقط 32 روز از رودخانه سان خواکین آب مردم خود را تامین کرده است، در حالی که در این زمان تقریباً 128 روز در سال مرطوب است.

آنها ممکن است نزدیک باشند، اما این دو رودخانه، بازوهای مرکزی سیستم آبی کالیفرنیا، با طولانی شدن خشکسالی تنبیه‌کننده ایالت در برخی مکان‌ها آنقدر شور شده‌اند که نمی‌توان از آنها استفاده کرد.

در زمستان های خشکی مانند زمستانی که کالیفرنیا داشت، آب شیرین کمتری از کوه ها به رودخانه ساکرامنتو، بزرگترین رودخانه ایالت، سرازیر می شود. این به آب شورتر از جزر و مد اقیانوس آرام اجازه می دهد تا بیشتر به قطب اصلی آبی ایالت، معروف به دلتا، نفوذ کند. این امر به تامین آب دو سوم از جمعیت 39 میلیونی ایالت و مزارع پرورش میوه و سبزیجات برای کل کشور کمک می کند و نقشی کلیدی اما گاهی نادیده گرفته شده در اقتصاد ایالت دارد.

خشکسالی که به گفته دانشمندان بخشی از خشک ترین دوره غرب ایالات متحده در 1200 سال گذشته است به علاوه افزایش سطح دریا، شکنندگی این سیستم را آشکار می کند و مدیران آب دولتی، شهرها و کشاورزان را مجبور می کند به دنبال راه های جدیدی برای تثبیت آب شیرین خود باشند. چالش های دلتا پیشگویی از خطراتی است که برای منابع آب حیاتی در سایر نقاط کشور در بحبوحه آب و هوا در حال تغییر است.

برنامه ریزان و کشاورزان به مشکل نفوذ آب شور با یک کارخانه آب شیرین کن، یک سد سنگ مصنوعی و پمپ های آب زیرزمینی می پردازند. کسانی که نمی توانند راه خود را برای برون رفت از این مشکل مهندسی کنند، با امیدی پرشور باقی می مانند که همه چیز تغییر خواهد کرد.

بابی کاستا، کشاورز که شاهد کاهش 25 درصدی محصول خیار خود در سال جاری نسبت به سال های مرطوب تر بوده است، گفت: “ما فقط سعی می کنیم ادامه دهیم و امیدواریم که کیفیت آب بهتر شود.”

دلتا بزرگترین خور در سواحل غربی قاره آمریکا است. این منطقه زیستگاه گونه‌های در حال انقراض مانند ماهی قزل آلا شینوک و بوی دلتا است که به جریان‌های آب، دما و مخلوط نمک خاصی نیاز دارند، همچنین صدها مایل مربع زمین کشاورزی و میلیون‌ها نفری که در این منطقه زندگی، کار و بازآفرینی می‌کنند.

مصب های دیگری مانند خلیج چساپیک و درون اورگلیدز نقش مهمی در تامین مستقیم آب برای آشامیدن و کشاورزی ندارند. اما این مصب ها همچنین در معرض خطر نمک خزنده هستند که باعث ایجاد مشکلاتی برای اکوسیستم ها، منابع آب زیرزمینی و سایر نیازها می شود.

سیستم های پمپاژ غول پیکر ساخته شده بیش از نیم قرن پیش، آب دلتا را به جنوب به مراکز شهری بزرگ مانند لس آنجلس و عملیات کشاورزی عظیم می فرستد. هر چه نمک به سمت شرق حرکت کند، سیستم آب بیشتر در معرض خطر قرار می گیرد. آب شوری که به داخل سیستم نفوذ می کند به اندازه آب اقیانوس شور نیست، اما آنقدر شور است که برای برخی محصولات و مردم غیرقابل آشامیدن است.

ژاکوب مک کویرک، مهندس اصلی اداره منابع آب ایالتی، گفت: پیامد از دست دادن کنترل دلتا بسیار جدی است.

سال گذشته، ایالت 112000 تن سنگ را برداشت و آن را در عمق 30 فوتی (9 متری) در رودخانه کلیدی دلتا روی هم گذاشت تا از نزدیک شدن آب شور به پمپ ها جلوگیری کند. این دومین باری بود که در دهه گذشته به این مانع نیاز بود. وزارت منابع آب برای اولین بار آن را در آخرین خشکسالی در سال 2015 نصب کرد.

قرار بود این فقط موقتی باشد، اما برنامه‌هایی برای برداشتن مانع در پاییز گذشته به دلیل شرایط خشک لغو شد، اگرچه یک شکاف برای شنا کردن ماهی‌ها بریده شد. مقامات هنوز امیدوارند که آن را در نوامبر امسال خارج کنند.

این ایالت از دولت فدرال خواسته است تا در صورت تشدید خشکسالی، دو مانع دیگر در شمال بسازد و استدلال می کند که برای حفاظت از منابع آب ضروری است. در درازمدت، ایالت می خواهد یک تونل عظیم بسازد که آب را به طور کامل در اطراف دلتا جابجا کند، که به گفته مقامات، گرفتن بیشتر در زمان باران شدید و محافظت در برابر خطرات این نفوذ آب نمک را آسان تر می کند.

اما طرفداران این منطقه نگرانند که این تنها راه حل دیگری است که کشاورزان، ماهی ها و افرادی را که به آب دلتا متکی هستند بالا و خشک می کند.

در حالی که مانع از پمپ ها محافظت می کند، کمک چندانی به برخی از منافع دلتا که قبل از حرکت به سمت جنوب به آب شیرین متکی هستند، نمی کند.

همیلتون را در نظر بگیرید که حدود 50 هکتار از باغ های انگور را برای کشت انگور در امتداد رودخانه ساکرامنتو اجاره می کند. زمین متعلق به Al Medvitz است که در بیش از پنج مایل مربع زمین، یونجه و سایر محصولات کشاورزی می کند. آبی که آنها از رودخانه می‌کشند همیشه تحت تأثیر جزر و مد بوده است، و یاد گرفته‌اند که چگونه وقتی جزر و مد خاموش است و محتوای نمک کم است، از آن پمپاژ کنند.

اما از اوایل ماه مه، همیلتون حتی در هنگام جزر و مد، اصلاً قادر به بیرون آوردن آب نبود، زیرا برای انگورهایش خیلی شور است. اگر به استفاده از آن ادامه می داد، ابتدا لبه های برگ های تاک شروع به سوختن و چروک شدن می کرد، سپس انگورهای کمتری می توانست روی هر خوشه رشد کند و در نهایت محصول را غیرقابل استفاده می کرد.

برای جلوگیری از آن، او آب زیرزمینی را از چاهی دورتر از ملک می‌گیرد و آن را از طریق یک خندق تا خطوط آبیاری قطره‌ای خود می‌گذراند، فرآیندی که زمان بیشتری می‌برد. یونجه مالک، که برای تغذیه گاوها استفاده می شود، می تواند سطوح بالاتر نمک را تحمل کند، بنابراین در حال حاضر هنوز می تواند آب رودخانه را بنوشد.

این دو مرد خواستار مجوز دولت برای ساختن یک مخزن کوچک در این ملک برای ذخیره آب شیرین برای استفاده در زمان های خشک هستند. اگر مجبور شوند بیشتر و بیشتر به آب شور روی بیاورند، به مرور زمان به خاک آسیب می رساند.

او گفت که هدف همیلتون این است که “خاکی داشته باشد که فرزندانم بتوانند در آن کشاورزی کنند.”

دیگران، مانند کاستا، گزینه های زیادی ندارند. او حدود چهار مایل مربع (10 کیلومتر مربع) زمین در جنوب دلتا مزرعه می کند. او آب را از چندین رودخانه در دلتا دریافت می کند که توسط یک منطقه آبیاری از طریق یک خندق در ملک او تحویل داده می شود. امسال میزان نمک بالاتر آب مشهود است و لکه های سفیدی روی خاک مزارع او باقی می ماند و به محصول خیارش آسیب می رساند.

او خیارها را به شرکتی می فروشد که آنها را به ترشی برای استفاده در مترو و فروشگاه های دیگر تبدیل می کند. عملکرد او امسال حدود 25 درصد کاهش یافته است و خیارهای بیشتری که می چیند کج هستند و استفاده از آنها برای ترشی سخت تر می شود.

جان هریک، مشاور کل آژانس آب دلتای جنوبی، که مسئول این امر است، گفت: “اگر شوری را در دلتا دفع نکنید، اقیانوس آرام آرام به داخل می خزد و در برخی مواقع آب غیرقابل استفاده و مردم خراب می شوند.” حفاظت از منابع آب منطقه

در همین حال در انطاکیه، شهری با 115000 نفر، مقامات در حال سرمایه گذاری در نمک زدایی هستند. سال گذشته اوضاع آنقدر بد بود که شهر اصلاً نمی توانست آب رودخانه را بیرون بکشد.

جان ساموئلسون، مهندس شهر و مدیر کارهای عمومی، گفت: این نیروگاه اولین کارخانه آب شیرین کن داخلی ایالت برای آب های سطحی شور خواهد بود.

کارخانه های نمک زدایی اغلب بحث برانگیز هستند. در اوایل سال جاری، ایالت پیشنهادی را در اورنج کانتی که آب را از اقیانوس برداشت می کرد، رد کرد. اما آب در دلتا آنقدرها شور نیست، بنابراین انرژی کمتری برای تازه کردن آن مصرف می شود. ساموئلسون گفت که سایر شهرهای منطقه خلیج به انطاکیه مراجعه می کنند تا در مورد تلاش آن بیشتر بیاموزند زیرا با توجه به افزایش خطرات آب و هوایی، گزینه های خود را برای تثبیت عرضه آب در نظر می گیرند.

ساموئلسون گفت: “ما فقط می دانیم که این مشکل در آینده بدتر خواهد شد.” ما می خواهیم مطمئن شویم که امروز در حال فکر کردن و حل مشکل هستیم.



منبع